Αστροναύτης της Artemis II αποκαλύπτει τη στιγμή τρόμου που φοβήθηκε ότι το πλήρωμα θα χανόταν στο Διάστημα μετά από υπερβολική απομάκρυνση από τη Γη.
Ο κυβερνήτης της αποστολής Artemis II, Ριντ Γουάιζμαν, αποκάλυψε ότι φοβήθηκε πως ο ίδιος και το πλήρωμά του θα χάνονταν στο Διάστημα, όταν το διαστημόπλοιό τους συνέχισε να απομακρύνεται από τη Γη περισσότερο από το αναμενόμενο.
Το πλήρωμα έφτασε στα 219.669 ναυτικά μίλια (περίπου 407.000 χιλιόμετρα), καταρρίπτοντας το ρεκόρ απόστασης ανθρώπων από τη Γη που κρατούσε η αποστολή Apollo 13 από το 1970.
Η στιγμή του φόβου
Μιλώντας στο Φεστιβάλ Starmus στην Τενερίφη, ο Γουάιζμαν περιέγραψε: «Το κέντρο ελέγχου στο Χιούστον μάς είχε πει ότι η μέγιστη απόσταση θα ήταν 219.667 ναυτικά μίλια. Όταν είδα τον αριθμό να φτάνει εκεί, σκέφτηκα ότι θα αρχίσει να μειώνεται. Τρία λεπτά αργότερα πήγε στις 219.668 και μετά στις 219.669. Εκεί ένιωσα πραγματικό φόβο. Σκέφτηκα ότι είχαμε απομακρυνθεί υπερβολικά και δεν θα επιστρέφαμε ποτέ». Μετά από τρία λεπτά αγωνίας ο αριθμός άρχισε να πέφτει και το πλήρωμα πανηγύρισε.
«Είχαμε αποδεχτεί ότι μπορεί να μην επιστρέψουμε»
Ο ειδικός αποστολής Τζέρεμι Χάνσεν αποκάλυψε ότι δύο ημέρες πριν την εκτόξευση το πλήρωμα είχε συζητήσει το ενδεχόμενο καταστροφικής αστοχίας και είχε συμφιλιωθεί με τους κινδύνους.
«Όχι επειδή είμαστε γενναίοι, αλλά επειδή είχαμε αποδεχτεί ότι ό,τι κι αν συνέβαινε θα κάναμε το καλύτερο δυνατό ή ο χρόνος μας θα τελείωνε εκεί», είπε.Η αποστολή και η επιστροφήΟ Ριντ Γουάιζμαν, ο πιλότος Βίκτορ Γκλόβερ και οι ειδικοί αποστολής Κριστίνα Κοχ και Τζέρεμι Χάνσεν εκτοξεύτηκαν την 1η Απριλίου 2026 από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ. Διένυσαν περίπου 1,13 εκατομμύρια χιλιόμετρα και προσθαλασσώθηκαν στον Ειρηνικό στις 10 Απριλίου. Τιμήθηκαν με τα μετάλλια Stephen Hawking στο Φεστιβάλ Starmus.
Οι συγκινητικές εξομολογήσεις
Στην πρώτη συνέντευξη Τύπου ο Γουάιζμαν μίλησε για τον πνευματικό αντίκτυπο: «Δεν είμαι ιδιαίτερα θρησκευόμενος, αλλά ζήτησα από τον ιερέα να έρθει. Μόλις είδα τον σταυρό στο κολάρο του, ξέσπασα σε κλάματα. Όταν ο Ήλιος κρύφτηκε πίσω από τη Σελήνη, γύρισα στον Βίκτορ και είπα ότι η ανθρωπότητα δεν έχει εξελιχθεί αρκετά για να κατανοήσει αυτό που βλέπουμε».
Περιέγραψε επίσης το συναίσθημα «Earthsickness»: «Κοιτάζεις τη Γη και είναι τόσο μικρή που την καλύπτεις με τον αντίχειρά σου. Ήθελα να ξαναδώ τα παιδιά μου, να καθίσω στο γρασίδι και να ζήσω ξανά σε εκείνον τον πλανήτη. Ήταν νοσταλγία για τη Γη». Κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα οι αστροναύτες βίωσαν δυνάμεις τέσσερις φορές μεγαλύτερες από τη βαρύτητα. Η κάψουλα Orion προσθαλασσώθηκε με ταχύτητα περίπου 32 χλμ./ώρα και οι τέσσερις μεταφέρθηκαν στο πολεμικό πλοίο USS John P. Murtha.
Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr
Αστροναύτης της Artemis II αποκαλύπτει τη στιγμή τρόμου που φοβήθηκε ότι το πλήρωμα θα χανόταν στο Διάστημα μετά από υπερβολική απομάκρυνση από τη Γη.
Ο κυβερνήτης της αποστολής Artemis II, Ριντ Γουάιζμαν, αποκάλυψε ότι φοβήθηκε πως ο ίδιος και το πλήρωμά του θα χάνονταν στο Διάστημα, όταν το διαστημόπλοιό τους συνέχισε να απομακρύνεται από τη Γη περισσότερο από το αναμενόμενο.
Το πλήρωμα έφτασε στα 219.669 ναυτικά μίλια (περίπου 407.000 χιλιόμετρα), καταρρίπτοντας το ρεκόρ απόστασης ανθρώπων από τη Γη που κρατούσε η αποστολή Apollo 13 από το 1970.
Η στιγμή του φόβου
Μιλώντας στο Φεστιβάλ Starmus στην Τενερίφη, ο Γουάιζμαν περιέγραψε: «Το κέντρο ελέγχου στο Χιούστον μάς είχε πει ότι η μέγιστη απόσταση θα ήταν 219.667 ναυτικά μίλια. Όταν είδα τον αριθμό να φτάνει εκεί, σκέφτηκα ότι θα αρχίσει να μειώνεται. Τρία λεπτά αργότερα πήγε στις 219.668 και μετά στις 219.669. Εκεί ένιωσα πραγματικό φόβο. Σκέφτηκα ότι είχαμε απομακρυνθεί υπερβολικά και δεν θα επιστρέφαμε ποτέ». Μετά από τρία λεπτά αγωνίας ο αριθμός άρχισε να πέφτει και το πλήρωμα πανηγύρισε.
«Είχαμε αποδεχτεί ότι μπορεί να μην επιστρέψουμε»
Ο ειδικός αποστολής Τζέρεμι Χάνσεν αποκάλυψε ότι δύο ημέρες πριν την εκτόξευση το πλήρωμα είχε συζητήσει το ενδεχόμενο καταστροφικής αστοχίας και είχε συμφιλιωθεί με τους κινδύνους.
«Όχι επειδή είμαστε γενναίοι, αλλά επειδή είχαμε αποδεχτεί ότι ό,τι κι αν συνέβαινε θα κάναμε το καλύτερο δυνατό ή ο χρόνος μας θα τελείωνε εκεί», είπε.Η αποστολή και η επιστροφήΟ Ριντ Γουάιζμαν, ο πιλότος Βίκτορ Γκλόβερ και οι ειδικοί αποστολής Κριστίνα Κοχ και Τζέρεμι Χάνσεν εκτοξεύτηκαν την 1η Απριλίου 2026 από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ. Διένυσαν περίπου 1,13 εκατομμύρια χιλιόμετρα και προσθαλασσώθηκαν στον Ειρηνικό στις 10 Απριλίου. Τιμήθηκαν με τα μετάλλια Stephen Hawking στο Φεστιβάλ Starmus.
Οι συγκινητικές εξομολογήσεις
Στην πρώτη συνέντευξη Τύπου ο Γουάιζμαν μίλησε για τον πνευματικό αντίκτυπο: «Δεν είμαι ιδιαίτερα θρησκευόμενος, αλλά ζήτησα από τον ιερέα να έρθει. Μόλις είδα τον σταυρό στο κολάρο του, ξέσπασα σε κλάματα. Όταν ο Ήλιος κρύφτηκε πίσω από τη Σελήνη, γύρισα στον Βίκτορ και είπα ότι η ανθρωπότητα δεν έχει εξελιχθεί αρκετά για να κατανοήσει αυτό που βλέπουμε».
Περιέγραψε επίσης το συναίσθημα «Earthsickness»: «Κοιτάζεις τη Γη και είναι τόσο μικρή που την καλύπτεις με τον αντίχειρά σου. Ήθελα να ξαναδώ τα παιδιά μου, να καθίσω στο γρασίδι και να ζήσω ξανά σε εκείνον τον πλανήτη. Ήταν νοσταλγία για τη Γη». Κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα οι αστροναύτες βίωσαν δυνάμεις τέσσερις φορές μεγαλύτερες από τη βαρύτητα. Η κάψουλα Orion προσθαλασσώθηκε με ταχύτητα περίπου 32 χλμ./ώρα και οι τέσσερις μεταφέρθηκαν στο πολεμικό πλοίο USS John P. Murtha.
.png)
.png)
